Recepten: rode curry (Thais)

RODE CURRY

¬†S’avond, ’s middags en ja soms zelfs ’s ochtends at ik deze overheerlijke Rode curry toen we 6 weken door Thailand reisden. Niet gek dus dat ik dit recept aandroeg om te leren koken tijdens onze kookworkshop in Pai. Bijna een jaar later maak ik dit recept nog steeds met grote regelmaat. Eerder deelde ik het recept voor rode curry boemboe. Deze gebruik je in dit recept. Haal je wok maar uit de kast en eet alvast smakelijk! ūüôā


Boodschappen (2 personen)
200 gram vlees (kip/beef/vis/tofu)
300 gram verse groenten naar keuze
1 kaffir lime leave of  limoenblad (optioneel)
20 Zoete/Thaise basilicumblaadjes (sweet basil) verkrijgbaar bij de toko.
1 rode chili peper
170 ml kokosnoot melk
3 eetlepels zonnebloemolie
2 flinke eetlepels rode curry boemboe
1/2 eetlepel palmsuiker of bruine suiker
3 eetlepels vissaus óf  1,5 THEElepel zout
200 gram rijst


Stap 1
Kook de rijst zoals staat op de verpakking. Snij het vlees, groenten en de peper. Zet de rest van de ingredi√ęnten vast klaar zodat je die meteen gebruiken kunt.
img_8268

img_8272

 

 

 

Stap 2
Verhit de olie in de pan. Doe hier de curry pasta bij. Bakken tot er een sterke geur vrijkomt.

 

 

img_8273

 

Stap 3
Bak vlees tot het meest van de buitenkant verkleurd is. Hoeft nog niet helemaal gaar te zijn. Gebruik je bief zoals ik op de foto’s haal de bief even uit de pan en laat rusten.

 

 

 

img_8275

 

 

 

Stap 4
Bak groenten mee. ”zachte” groenten als tomaat, voorgekookte aardappel/pompoen pas bij stap 6 toevoegen.

 

 

img_8276

 

 

Stap 5
Voeg kokosmelk toe en breng aan de kook.

 

 

 

 

img_8278

 

 

stap 6
Voeg vissaus, suiker en eventueel de zachte groenten en bief weer toe.

 

 

 

 

img_8280

 

 

Stap 7
Proeven! Breng eventueel op smaak mocht je dat nodig vinden.

Stap 8
Haal pan van het vuur en voeg de sweet basil blaadjes, limoen blaadje en gesneden rode peper toe.

 

 

Maak leuk op en serveer rijst apart.
VOILA U eigenste  heerlijke rode curry! Eet smakelijk!

img_8281

Advertenties

Recepten: curry pasta (Thais)

CURRY BOEMBOE

Sinds ons bezoek aan Thailand ben ik verslaafd aan curry. Super makkelijk te maken als je de juiste basis hebt! Deze Thaise currybrecept is de basis voor rode en gele curry. De curry pasta is makkelijk een aantal maanden houdbaar dus maak ik meestal meerdere porties in 1 keer. Het recept heb ik van de Thaise Thom gekregen toen we in Pai een kookcursus deden. Met deze pasta kan je curry niet mislukken en laat je de kant en klaar pakjes van de bekende merken


Boodschappen (voor 8 porties curry)

  • 12 grote rode chili pepers
  • 2 theelepels corianderzaadjes
  • 1 theelepels komijnzaad
  • 2 theelepels ¬†zwarte peperballetjes
  • 4 eetlepels loas (gemberverwant)
  • 4 theelepels gehakte lemongrass
  • 5 teentjes knoflook
  • 1 sjalotje
  • 1 theelepel zout
  • 1 eetlepel kaffir of limoenschil

Stap 1.
Verwijder eerst de zaadlijsten uit de chili pepers (de doorgewinterde liefhebber van Thais eten kan dit eventueel op eigen risico achterwege laten ūüėČ )

Stap 2.
Vijzel alle ingredi√ęnten tot er een gladde pasta ontstaat.
Als je geen zin hebt om te vijzelen kun je hier ook eventueel een keukenmachine voor gebruiken. Het zal iets zijn wat tussen mijn oren zit maar mijn voorkeur heeft de authentieke vijzel!

Stap 3.
Kook een potje met deksel uit. Bijvoorbeeld een oude appelmoespot. Doe de curry pasta in het potje en bewaar in de koelkast.

That’s it!
In drie stappen je eigen gemaakte Thaise currypasta, klaar om te gebruiken in je rode/gele of pangang curry. En nu die kant en klare pakjes van de bekende merken achterwege laten hoor!


2016/2017

Een jaar geleden rond deze tijd ging mijn verlof in. Wat een gekkenhuis. De laatste voorbereidingen werden hysterisch getroffen. We vierden een ”doeitaart-feestje” met vrienden en namen afscheid van hen voor drie maanden. Geen idee van wat ons te wachten stond. Ondanks hectisch, heb ik er fijne herinneringen aan. Dit jaar staan de zaken er ietsjes anders voor. Er is ook zoveel veranderd. Ik ben verloofd, ik heb een superleuke, nieuwe en uitdagende baan waar ik me 100% op focus en ik ben 25 geworden. Nooit gedacht dat dat zo anders zou voelen dan 24…. 24 neigde meer naar 23 en 23 naar 20… en 20 ¬†naar jeugdigheid, 25 neigt meer richting 30 en…. Ugh.
Zonder dollen sta ik er nu echt ook anders in dan vorig jaar. En natuurlijk is dat niet af te schrijven aan een cijfertje. Waar het wel doorkomt is denk ik een mix van factoren. Het feit dat ik een lang gekoesterde droom werkelijkheid maakte en dit toch te danken heb gehad aan levenskeuzes die daar al ver aan vooraf gingen, de reis zelf die allerlei inzichten gegeven heeft (cliché, I know) en mijn nieuwe baan waar ik me voor het eerst volwaardig en serieus genomen voel. En ja ook dat ik mijzelf verloofde en volgend jaar mevrouw Timmer mag noemen draagt bij aan dat gevoel er anders, serieuzer in te staan.

Iedereen heeft het er over dat 2016 verschrikkelijk was, maar voor mij is 2016 erg lief geweest. Tuurlijk lagen er ook downs op de loer maar die zijn we godzijdank te boven gekomen. De perioden dat mijn moeder in het ziekenhuis lag was een onzekere tijd. En ook het telefoontje dat mijn broertje een auto ongeluk gehad had zette mij weer even met beiden benen op de grond. Gelukkig zijn beiden met een scissor afgelopen waardoor ik me al meer realiseer dat mijn golden year niet vanzelfsprekend is. Ik ben achteraf zo blij dat het goed gekomen is, en opgelucht dat beide gebeurde toen ik dichtbij was… Hier in Nederland.

En aan het naderende einde van het jaar is het ook weer tijd voor een blik vooruit en goede voornemens. Ik persoonlijk vind dat altijd een vloek en inspirerend tegelijk. Een vloek want ik ben meestal geneigd mijn eigen, veel te hoog gegrepen voornemens te saboteren wat zich rond 7 januari uit in een -ik-ben-zo-een-zielig-waardeloos-persoon-post feestdagen-kater-. Maar ook weer inspirerend want tja, nieuw jaar nieuwe kansen… Het voelt een beetje als elk begin van een nieuwe reis… spannend, nog niet weten wat je te wachten staat, nog niet bewust van de fouten die je ongetwijfeld maken zal onderweg en alle, nog in te vullen tijd voor je. Wie weet wat 2017 zal brengen… een promotie, een verbouwing, een puppy, een neuscorrectie gevolg door een carriere in de porno industrie? Wie zal het zeggen.. alles kan nog en daar laat ik mijn fantasie dan ook lekker op los. Hoewel ik natuurlijk niet fantaseer over een neuscorrectie √≥f een porno carriere. (En ze¬†trouwens bij nader inzien ook niet¬†passen bij mijn goede voornemens; 1. Hou van jezelf zoals je bent en 2. ontwijk bewegende beeld opnames wat vaker.) Maar het nog niet weten wat er te komen gaat en dat alles nog open staat, vind ik fijn. Of tenminste de illusie ervan. Want feit is; een hoop staat door mede mijn invloed al vast. Ik heb naar mijn werkgever geuit dat ik het ontzettend naar mijn zin heb en dat ik graag zou willen blijven waarmee een groot deel van 2017 al vast staat. Ook staat vast dat ik in 2017 ga trouwen… Ja er kan nog van alles gebeuren maar als 1 van ons cold feet krijgt op moment supreme geloof me, komen we er niet onder uit om alsnog gewoon te trouwen. Maar daar over volgend jaar (ha-ha) meer. En doordat ik me prettig wil voelen als alle ogen op mijn bruiloft op mij gericht zullen zijn en dan bedoel ik niet per se dat ik heel veel wil afvallen (want strookt niet met voornemen 1) maar me gewoon prettig en gezond in mijn vel wil voelen is de toon in 2017 ook al een groot deel gezet. We gaan weer op de gezond(ere) toer. Meer groenten, meer fruit, minder snaai en minder excuses om niet op de fiets naar mijn werk te gaan. Ik ben nu al afscheid aan het nemen. Dag ”lekkere-trek-kroketjes”. Dag ”ik-ben-ongesteld-dus-het-is-okay-als-ik-deze-helemaal-alleen-oppeuzel-chocolade”. ”Dag ik-verveel-me-dus-ik-prop-me-nog-even-vol-met-wat-er-dan-ook-te-vinden-is-in-huis-snacks”. Zucht, maar ik heb vertrouwen en anders kunnen we een blog vol met ¬†zelfmedelijden verwachten rond 7 januari. Win-win!

Funny-new-years-resolutions-office-pool.png

En toch blijf ik een dromer en graag geloof ik dat alles mogelijk is voor iedereen het nieuwe jaar. Maar een ieder zal het zelf moeten doen natuurlijk. Ik wil iedereen een fijne jaarwisseling met familie, vrienden en overmatig alcohol gebruik wensen. En voor de gene die dat nodig hebben, kracht om de narigheid van 2016 achter zich te laten en met frisse hoop naar de deels ingevulde en deels onvoorspelbare toekomst te kijken.

Wish it, dream it, do it. Vergeet niet terug te geven. Maak je dromen waar. Alles is mogelijk… Make it happen in 2017!

p1030033

(Me being so ”deeppppp”)

 

 

 

Recepten: pad thai (Thais)

Tijdens onze 6 weken in Thailand hebben we ontelbaar vaak pad thai gegeten. Een mix van noodles, groenten & vlees/tofu met een roergebakken eitje en pinda’s. Op elke hoek van de straat wel te krijgen en zo verschrikkelijk lekker! Pad thai is altijd goed! Tijdens onze kookcursus was een van onze verzoekjes dan ook pad thai te leren maken. Hoog tijd om dit heerlijke recept te delen!

Voor 2 personen

Boodschappenlijstje:
100 gr rijstnoedels
150 gr vlees naar keuze. (Garnalen/kip/biefstuk/tofoe)
1/2 winterpeen
1/4 rode of witte kool
1 handje sperziebonen
1/2 rode ui
1 handje lente ui
1/4 prei
1 handje taugé
1 rode peper (optioneel)
1 limoen
1 teentje knoflook
1 ei
1 handje pinda’s
2 eetlepels suiker
1 eetlepel donkere sojasaus (zoute smaak)
2 eetlepel lichte sojasaus (smaak & donkere kleur)
1 eetlepel Oestersaus
3 eetlepel zonnebloemolie

*Groenten & vlees mag vari√ęren naar smaak of naar wat je in huis hebt!
*Het is aan te raden je even te verdiepen in sojasaus, dit kan echt een verschil maken in het gerecht!

 

Voorbereiding:
Pad thai maken is niet moeilijk, het meeste werk is het voorsnijden van de groenten en het vlees. Een goede pad thai  staat niet langer dan 8 minuten op het vuur. Daarom is het erg belangrijk dat alle benodigdheden van te voren klaar staan en alles binnen handbereik is.


Stap 1.
Kook de rijstnoedels zoals op de verpakking. Even afspoelen met koud water zodat de noedels niet verder garen, goed uit laten lekken! *Gebruik je verse sperziebonen?  Gaar deze even mee (diepvries boontjes zijn vaak al voor gegaard).

 

 

 

 

Stap 2.
Snijd de gekozen groenten voor.
*Gebruik je een pepertje? Om de pittigheid onder controle te houden is het aan te raden de zaadlijsten te verwijderen. (Al gebeurde dat meestal niet in Thailand ūüėČ ) Dit kan gemakkelijk door de bovenkant er af te snijden en de peper tussen je handen te wrijven (alsof je het ¬†koud hebt). Dan valt de zaadlijst er zo uit. Het sap van de peper kan zeer doen in open wondjes of als je bijvoorbeeld daarna in je ogen wrijft…

Ook geldt de regel: hoe langer verwarmt, hoe pittiger het gerecht!
Bewaar 1/4e peper eventueel voor decoratie.


Stap 3.
Snijd de limoen door de helft, mix het sap van een halve limoen met de sojasaus en oestersaus. Bewaar de andere helft voor decoratie.

Stap 4.
Pinda’s kneuzen.
*Dit kan met een hakmes of een vijzel

Stap 5.
Kluts de eieren.

Wokken:
Het kunstje is steeds de wok op de juiste temperatuur te houden.
Elke keer als er iets toegevoegd wordt, koelt de wok af. Als hij weer op temperatuur is, is het tijd voor de volgende stap.

Stap 1.
Verhit de olie in een wokpan (medium heat) Gebruik je tofoe? Bak deze dan tot de tofoe geel kleurt en licht knapperig is.

 

 

 

 


Stap 2.

Bak de knoflook even aan en voeg na 30 seconden het vlees toe.

 

Stap 3.
Schuif vlees en knoflook naar de zijkant van de pan en roerbak de (geklutste) eieren.

 

 

 

 

Stap 4.
Zet het vuur (of inductie) hoog en wok de groenten mee voor 2 minuten.
*Houdt je van pittig? Voeg dan nu de peper toe. Liever een mild pitje aan je pad thai? Voeg toe bij stap 7.
* Bak zachte groenten, (mocht je die gebruiken) zoals lente ui, tomaat & champignon bij stap 7 toe.

 

 

Stap 5.
Voeg het mengsel van sojasaus, oestersaus, limoensaus en daarna de noodles toe.

 

 

 

 

Stap 6.
Wacht tot pan weer op temperatuur is en voeg de ”zachte” groenten en suiker toe. Wok voor 30 seconden op hoog vuur.

 

 


Stap 7.
Proeven!
Eventueel wat sojasaus/peper/limoen/suiker toevoegen.

Stap 8.
Serveren.
Strooi de gekneusde pinda’s over je creatie.
Serveer met een schijfje limoen & rode peper.

Stap 9.
Pak je stokjes erbij en waan je even in Thailand, eet smakelijk!

Recept: fried rice (Chinees)

Fried rice, een Chinees gerecht wat overal in Azi√ę gegeten wordt. Logisch want het is ontzettend makkelijk te maken met vaak de restjes van de vorige dag. Wij bestellen het in Nederland als nasi bij de afhaalchinees. Maar deze komt bij verre niet in de buurt van de versie die we in Azi√ę aten. Daarom bij deze mijn versie van gebakken rijst, ge√Įnspireerd door hoe ik het in Azi√ę veel gegeten heb. Makkelijk, snel en lekker!


Boodschappen (2 personen)
2 teentjes knoflook
300 gram groenten, Kant en klaar/wat je zelf lekker vind óf nog toevallig in huis hebt. (lekker met bijv. mais, wortel, kool, ui, lente ui, prei, sperziebonen)
100/150 gram vlees/tofoe. (kip, bief, varken)
200 gram gekookte rijst (van de dag daarvoor!) *Jasmijnrijst leent zich hier goed voor!
2 eetlepel lichte sojasaus
1 eetlepel oestersaus
1 theelepel suiker
2 eetlepel kerriepoeder
2 eetlepels zonnebloemolie
1 rode peper (optioneel)
1/4 rijpe ananas (optioneel)
1 ei


IMG_7336


Stap 1

Alle benodigdheden snijden/klaarzetten.

 

 

 

IMG_7341

 

Stap 2
Verwarm de zonnebloemolie in een wokpan. Voeg als de pan heet is de knoflook toe. Voeg na 30 seconden het vlees toe.

   .
IMG_7345

 

 


Stap 3
Als je rode peper en/of ananas gebruikt, voeg samen met de groenten toe. Roerbak op hoog vuur voor 2 minuten.

IMG_7347

 

 

 

 

Stap 4
Voeg rijst, sojasaus, oestersaus, kerriepoeder & suiker toe.
Roerbak  nog eens voor 2 minuten.

 

IMG_7349

 

 

Stap 5
Schuif alles aan de kant en roerbak het eitje.

 

 

IMG_7352

 

 

Stap 6 (optioneel)
Serveer in een uitgeholde ananas. Garneer met wat chillivlokken of een schijfje limoen! Eet smakelijk!

The one with the best for last (deel 2)

Ik word wakker na een heerlijke en diepe slaap. Voordat ik mijn ogen open doe ben ik er even niet zeker van, waar ik ben. Een desori√ęnterend gevoel voor een paar seconden. Ik doe mijn ogen open en zie weer waar ik ontwaakt ben. Jaim ziet dat ik wakker ben en kruipt nog even tegen me aan. Samen genieten we van het geluid van de vogeltjes die bij ons raam aan het zingen zijn. Ik trek mijn bikini aan en loop het huisje uit rechtstreeks de zee in, om daar pootje badend de oceaan tegemoet te kijken. Ik droom weer wat weg en terwijl ik het bijna niet doorheb zwemt er een babyhaai langs. Ik gil iets onverstaanbaars maar jaim begrijpt het en komt hysterisch met de camera aangerend…

IMG_6134
IMG_6135

Na een heerlijk ontbijtje met vers fruit, koffie en pannenkoekjes lopen we op onze blote voeten weer terug naar ons priv√©strandje. We hebben sinds gisteren helemaal geen schoenen meer aangehad, en ook de rest van de week lopen we op blote voeten. Best gek, een week geen sokken en schoenen aan. We genieten van elk moment. De intense zon, het kabbelende water, een dutje in de schaduw maar vooral van de prachtige, onwerkelijke omgeving… Je kunt je er vast wel iets bij voorstellen.

De volgende dag gaan we snorkelen. De halve dag liggen we met onze kont omhoog in het water al het moois te bewonderen. Het huisrif is prachtig, zoveel vissen en koralen in alle kleuren en maten. Het is een magische wereld onder water. Er gebeurt van alles. De grote scholen weten precies waar ze met z’n alle naar toe gaan en zwemmen ongehinderd langs ons en onder ons door. Ik schouw toe hoe een grote vis zijn tanden laat reinigen door kleinere visjes, die steeds in en uit zijn mond zwemmen. En we, of eigenlijk Jaim wordt achtervolgt door √©√©n en dezelfde vis met een merkwaardige neus,  die steeds pal voor Jaim’s bril zwemt, waardoor ik natuurlijk helemaal in een deuk lig. Snorkelen en schateren gaat niet goed samen.

12965667_487874498084276_1625952071_n

Op onze derde dag op de Malediven gaan we duiken, we krijgen eerst een opfriscursus. In de middag gaan we mee op de boot naar een mooie plek om te duiken. We varen naar wat schijnt, √©√©n van de mooiste duikplekjes op de Malediven te zijn. En eenmaal onder water geloof ik het. Het zicht is 60+ meter. Als we dalen komen we gelijk in een compleet andere wereld. Zo kalm, ik hoor alleen nog maar mijn eigen ademhaling en na een paar minuten raak ik zowat in trans, alles gaat vanzelf en ik heb alleen nog maar oog voor al het moois om mij heen. We spotten wat slapende haaien, en heel in de verte een megaschildpad! Voor ik het weet is het al weer tijd om omhoog te gaan. Deze week zullen we gelukkig nog 2 duiken maken!

Na weer een heerlijke nachtrust ontwaak ik.. lichtelijk in paniek, want Jaim is weg. Na een kwartiertje gaat de deur zachtjes open en vertelt Jaim dat hij vroeg wakker was en de zonsopgang gekeken heeft. Na een uitgebreid ontbijt gaan we met een speedboot en ons snorkelgerei op zoek naar manta’s vandaag! Spannend en weer iets van de bucketlist! Als het lukt tenminste, we krijgen geen garantie dat we ze te zien krijgen. We varen een tijdje in de ronde en worden een stukje vergezeld door dolfijnen! Niet veel later worden we gewaarschuwd ons klaar te maken het water in te gaan. Als onze kapitein iets ziet is het noodzaak dat we meteen het water in kunnen. Manta’s kunnen snel zijn. Hij geeft het seintje, en we springen het water in. De manta zwemt snel maar ik kon hem nog net zien weg zwemmen. Gaaf! Jaim had hem gemist. Het volgende uur varen we in rondjes maar tevergeefs. Helaas geen manta’s. We geven eigenlijk de hoop op en gooien het erop dat we wel een super lekker boottochtje gehad hebben en dolfijnen gezien hebben, wat ook super gaaf was. Net als we terug willen varen legt onze ”kapitein” de speedboot weer stil. Hij kijkt om zich heen en zegt dan, ”get ready, there are 5!”. We springen het water weer in en inderdaad, door mijn duikbril zie ik een heleboel manta’s! Ze zwemmen rondjes achter elkaar aan! Ik begin te tellen en tel er 8! Jackpot!!! Wat een beesten, zo gaaf en dan de mazzel te hebben er zoveel te zien! Ze zwemmen heel relaxed en lijken niet ergens naar onderweg te zijn. Ze zwemmen speels achter elkaar aan. Dit geeft ons de kans om een uur te snorkelen met de beestjes die zich totaal niet aan ons lijken te storen.

DCIM102GOPRO

DCIM102GOPRO

Weer een nieuwe dag in het paradijs is aangebroken. We genieten met  volle teugen. We leven in een bubbel, in een droom die maar blijft duren. We hebben contact met het thuisfront maar ze zullen nooit ervaren hoe ik het hier ervaar, alleen maar een glimpje ervan. Wat zou ik graag willen dat ze kunnen ervaren wat ik ervaar, zich zo konden voelen als me voel en zien wat ik zie, nu, op dit moment… Ik probeer het naar huis gaan te visualiseren. Dat moment dat we weer terug komen, door de schuifdeuren met onze backpacks naar buiten lopen en ik de gezichten kan zoenen van de mensen die ik zo gemist heb…. Ja, dat verlangen wordt wel steeds groter. Maar ergens vind ik het ook een beetje eng, dat we terug zijn en ik Jaimy straks weer zal moeten delen… Hoe zal het tussen ons gaan als we weer terug komen. Ik ben stiekem een beetje bang dat het gewoon niet beter kan worden dan dit, hoe kom je hier van terug? In drie maanden hebben we heel veel mensen ontmoet maar zijn we toch wel het meest op elkaar aangewezen geweest. Elke avond samen in slaap gevallen, en elke ochtend samen wakker worden op weer een nieuwe en spannende plek. Uren naast elkaar in de bus, trein, boot, tuc-tuc of het vliegtuig. We hebben werkelijk alles samen gedaan en dat ging boven verwachting goed. Nooit gedacht dat onze band n√≥g sterker kon worden of dat we elkaar n√≥g beter konden leren kennen, na al die vakantie’s, al die tijd samenwonen en na dat we elkaar voor het eerst 7 jaar geleden zagen, toen ik nog maar 17 en Jaimy 18 was… Ongelofelijk hoeveel je van iemand houden kan en hoe diep dat gevoel zit. Ik bedenk me dat ik dat vaak voor lief genomen heb. Als iets dat nou eenmaal zo is, maar ik neem me voor dat nooit meer te doen! Wat bof ik met mijn lieve vriendje, die zoveel voor mij over heeft dat hij de wereld afreist en met me mee gegaan is om bij me te zijn. ”Ik laat je toch niet alleen..!”Had hij gezegd toen ik de knoop had doorgehakt om te gaan reizen. En daarmee was de kogel door de kerk om samen te gaan…! En daar zitten we dan, 1000 ervaringen en een flink aantal stempels in ons paspoort rijker, de laatste reisdagen op een onwerkelijk mooi eiland te spenderen. Wat wilde ik het gevoel graag delen. Iedereen behoort dit soort geluk te mogen ervaren.

Na een dagje snorkelen spoelen we in onze bungalow even het zout uit onze haren, Jaim zegt dat ik op moet schieten, anders missen we de zonsondergang. We lopen naar de andere kant van het  eiland, we strijken neer op een stukje strand met wat privacy en wachten tot de zon onder gaat en schieten wat foto’s. De bezoekers en het personeel van het eiland verzamelen zich langzaam hier en daar om ons heen om ook de zonsondergang te bekijken. Terwijl de zon onder gaat haalt Jaim met trillende handen ineens een brief uit zijn zak en vraagt of ik het voor wil lezen. Verbaast en om het moment even stop te zetten reageer ik onhandig met; ”voorlezen? hoezo? voorlezen? wat?!?” Ik begin de ontroerende brief voor te lezen, waarin de  hoogte maar ook dieptepunten van onze relatie omschreven staan. Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, het huis kopen, het verlies van Oma en onze vriendin Bernadette. De personen die we geworden zijn gaande weg, de reis en nog meer van dit soort raakvlakken. De brief eindigt met hoe dankbaar Jaim met mij is en daarom….. Er staat verder niks meer geschreven en ik kijk Jaim wantrouwend aan…

Jaim neemt het woord van me over, gaat op √©√©n knie en vraagt; ”Wil je met me trouwen?”.

Ik geloof dat mijn hart er voor even mee stopte…

”Ik… Ja.. JA! Ik….” Ik begin te huilen. Wat een clich√©. Het kan met niet schelen. ”JA?!”

”Gaan we trouwen?!” Jaim bevestigt en knikt ja! We vliegen elkaar in de armen.

Ik kan het niet geloven… Weer zo een moment waar ik stiekem wel eens over nadacht maar me nooit had kunnen voorstellen.

WE GAAN TROUWEN!

IMG_6136

P1030690

IMG_6104

VERLOOFD!

Dit nieuws wil ik gelijk delen met het thuisfront, die hier allang al vanaf blijken te weten! Jaimy had mijn vader al lang voor de reis aangekondigd mij ten huwelijk te vragen toen hij mijn vader om mijn hand gevraagd had op zijn 50ste verjaardag in oktober. De dagen die volgen zijn even hemels als de dagen daarvoor. We maken nog 2 geweldigen duiken en proberen elk moment krampachtig vast te houden. We snorkelen nog met roggen, schildpadden en spotten zo nu en dan een haai in het huisrif wat telkens erg spannend blijft. En dan komt de dag van vertrek… Voor de allerlaatste keer pakken we onze backpacks in. Ik neem in mijn hoofd afscheid van onze bungalow, het uitzicht, de prachtige blauwe zee als we uitchecken. We wachten op ons vliegtuig vlakbij de plek waar de zon straks onder zal gaan, waar ik ten huwelijk gevraagd ben. Het voelt verdrietig dat onze reis ten einde komt maar ik voel me zo verschrikkelijk dankbaar voor al het moois dat ik de afgelopen maanden ervaren heb. En we gaan onze lieve familie en vrienden weer knuffelen en zien, en vertellen…! In de verte horen we ons watervliegtuig. We nemen afscheid van dit paradijselijke plekje, met de stiekeme gedachten hier nog wel eens een keertje terug te keren, wie weet dan met familie, om te kunnen delen en √©cht te kunnen laten zien hoe het geweest is…? Wie weet…. wie weet?

Dag Malediven, dag reizen, dag Azi√ę, het was een genot van het begin tot aan het aller-eind. Het is goed geweest, we gaan naar huis…. ūüôā

Het afsluiten van de blog, is al bijna zo moeilijk als het afsluiten van de reis is geweest.. vandaar misschien ook dat ik deze; ”the one with the best for last” zolang heb uitgesteld…. Nu is het dan toch echt afgelopen… Bedankt voor iedereen die meegelezen heeft en voor de lieve reacties die we kregen, zo voelde het soms toch of jullie niet zo ver weg waren. Er rest mij nog maar 1 ding…. afsluiten op de enige manier die ik op dit moment weet hoe…(zoals ik dat een jaar geleden ook deed met √©√©n van mijn eerste blogs…)

Dag vriendjes, en vriendinnetjes… dit was het dan alweer… dag vriendjes, en vriendinnetjes, tot de vol-gen-de keer maar weer…?!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

 

 

 

 

 

The one with the best for last (Deel 1)

Met onze Sri Lanka-kater zitten we in het vliegtuig. We wisselen weinig woorden en proberen te verwerken wat we de laatste tijd allemaal meegemaakt hebben. Wat is de tijd in Sri Lanka snel gegaan! Lang om er bij stil staan hebben we niet. Het schermpje voor mij herinnert mij eraan, dat we over een paar minuten zullen landen op de Malediven….!!!

IMG_5996

De Malediven… een bestemming die ik 7 jaar geleden boven aan mijn bucketlist heb gezet, maar altijd zo ver weg en onbereikbaar leek. En dat leek het de afgelopen maanden eigenlijk, tot aan het laatste moment aan toe nog steeds. We landen en ik voel me euforisch, het begint door te dringen… Het eiland bestaat uit een grote landingsbaan en verder zijn we omringt door water. We zitten helaas niet bij een raampje maar als ik naar buiten probeer te kijken glinstert de blauwe zee ons in de verte al te gemoed. Kriebels…

Een paar jaar geleden toen we voor het eerst voet op Cuba zetten was een traditie begonnen. Als we in een nieuwe plek uit het vliegtuig stappen, springen we hand in hand tegelijk van de laatste tree van de vliegtuigtrap. Het voelt altijd magisch… die eerste stap in een nieuw land, nieuwe avondturen, nog niet weten wat je te gebeuren staat en nog geen zorgen over het naar huis gaan, want alles moet nog beginnen!

Deze keer uit het vliegtuig stappen was onwerkelijk. Met waterige ogen (emotioneel als ik zijn kan) sprongen we tegelijk van de laatste trede en stonden we zo ineens op de Malediven…. Slik…, slik… kuch-hoest… -huilbui ontweken-. Bij immigratie staan we even te wachten. Dan pas valt het op dat er om ons heen een heleboel rijke mensen staan. Oude mannen met jonge, schaars gekleden vrouwen. Lange haren, wimpers en nagels. Grote lippen, en opgepompte borsten. Hun make-up begint langzaam van hun gezicht te smelten. Gek om dat zo in het echt te beschouwen. We vallen een beetje uit de toon. Behalve dat gebruinde dan… we zijn op dat moment al behoorlijk gebruind :).

Na een stempel in ons paspoort rijker te zijn, halen we onze tassen op en blijkt de shampoo te zijn gesprongen in Jaim zijn tas. Maar wat geeft het… We checken onze tassen vervolgens weer in voor onze volgende vlucht… Die zal over niet te lang vertrekken naar het eiland Velidhoo. We rijden in een busje naar de plek waar de watervliegtuigen landen en vertrekken. Nog genoeg tijd voor een kopje koffie. Ik bestel een cappuccino en geniet met uitzicht op de vliegtuigjes en het ochtendzonnetje op mijn bol van het eerste, overheerlijke slokje. Wat een genot!! Wat heb ik dat gemist de afgelopen tijd.. de koffie in Thailand en Sri Lanka was namelijk niet om over naar huis te schrijven. Nog met mijn ogen dicht hoor ik dat onze vlucht omgeroepen wordt. Veel vroeger dan ons verteld was. Ik neem na nog een slok afscheid van het perfecte en duurste kopje koffie (8 dollar) en ¬†we lopen naar het platform. Eerst een paar keer verkeerd natuurlijk. We moeten plaats nemen in een soort cabine waar de ¬†veiligheidsinstructies vertoond worden. Niet veel later horen we dat ons vliegtuig gerepareerd moet worden en we iets langer zullen moeten wachten op een nieuw vliegtuig. Onze bagage zal later komen met een ander vliegtuig. De mensen om ons heen hebben veel weerwoord, worden chagrijnig en klagen op een agressieve manier tegen het personeel. Mij kan het niet zoveel boeien, ik ben in paradijs. Niemand kan mij iets maken of mijn permanente glimlach, waardoor mijn tandvlees bloot ligt (en Jaim mij altijd gummie noemt) doen verdwijnen. Binnen een half uur stappen we in ons watervliegtuigje en wat is ‘ie klein! we kunnen voorin zitten en kijken zo de minicockpit in. Daar zit een piloot die met zijn blote voeten het vliegtuig bestuurd. De motoren beginnen te draaien en maken een onwijs lawaai. We maken vaart en voor we het weten zitten we in de lucht. wat ontzettend gaaf om in een watervliegtuig te vliegen…!!!

P1030591
IMG_6019

Een ander resort vanuit het watervliegtuig

Na 25 minuten vliegen dalen we en worden we op het eiland afgezet. Alleen wij en nog een gezin stappen uit, de rest vliegt verder naar een ander resort. De eigenaar van ons resort staat ons (wederom ook op blote voeten) op te wachten. De eigenaar brengt ons naar de lobby waar we een verfrissend nat doekje en een cocktail krijgen. Het eiland is 350 meter lang en 250 meter breed (maar groot genoeg voor ons om te verdwalen, blijkt later). De enige bewoners zijn de gasten, het personeel en een aantal papegaaien. Het is er supermooi groen met ¬†prachtige tropische bloemen en struiken. We krijgen een kamerjongen aangewezen die tijdens ons verblijf onze kamer zal verzorgen, hetzelfde zal gelden voor onze ober in het het restaurant. Als we de kamer binnenlopen kunnen we het niet geloven. Na al die weken backpacken, kleine kamers, harde bedden… dit!? Als de kamer jongen weg is, gebruiken we het megagrote bed als springkussen en rennen daarna naar buiten, naar de zee. Wat voelt het zand zacht aan aan mijn voeten… en wat is het water blauw!!! Helaas kunnen we nog geen duik nemen omdat onze bagage pas over een uur komt.. Maar dat geeft niet. We bestellen nog een cocktail en kunnen daarna aanschuiven voor de lunch. Een super divers buffet met ¬†alles wat je maar kan wensen, ook wordt er op verzoek voor je gekookt waar je bijstaat. We weten van gekkigheid niet wat we eten moeten. Ons menu was de afgelopen weken heerlijk hoor, maar soms wel erg eenzijdig. Ook konden we vaak zelf niet kiezen wat we aten maar kregen we wat voorgeschoteld. Om nu weer zelf te kunnen kiezen uit zoveel heerlijk vers eten voeld zo luxe! Na de lunch is onze bagage gearriveerd en trekken we onze zwemkleding aan. We hebben een eigen priv√©strandje met bedjes. We duiken in het water en vissen verzamelen zich om ons heen. Ik dompel mezelf weer helemaal onder in het kraakheldere water. Waar heb ik het aan verdient dit te mogen meemaken?

Wordt vervolgt….

IMG_6041P1030611

 

The one with even more adventures in Sri Lanka

Veel tijd om bij te komen van onze bergbeklimming hadden we niet. Aangezien er verder niet veel te doen is in Dalhousie besloten we er niet nog een dag te blijven, maar gelijk verder te reizen naar de kust in het zuiden. Achteraf gezien een beetje t√© gek na een nacht overgeslagen en een berg beklommen te hebben. Maar goed, zo die hard waren we nu eenmaal inmiddels wel. Na een ontbijtje pakten we de bus naar Hatton. Helaas voor ons geen zitplaatsen in de overvolle bus. Weetje, in Nederland had ik er flink de balen in gehad als ik na zo een zware beproeving in een uitgepuilde bus had moeten staan die alle kanten op slingert waardoor je continue tegen zwetende mensen aan zit. En eerlijk gezegd had ik voor de reis mijn bedenkingen over hoe we ons staande zouden houden in dergelijke 3e wereld situaties. Maar nu het zover was, was het op de een of andere manier totaal niet erg. Ja, ik was moe, mijn benen deden zeer en er werd steeds op mijn voeten gestaan. Maar ik voelde mij niet in een positie om te klagen. Misschien door de euforie van het beklimmen van Adam’s peak, misschien door de moeheid waarvan ik altijd een beetje melig word. Of misschien omdat de mensen die het minst hebben hier, het vriendelijkst lijken te zijn… Wie zal het zeggen. Er ging gemakkelijk ruim een uur voorbij voordat we overstapten op de bus naar Colombo. In de bus naar Colombo raakte Jaim aan de praat met een vriendelijk Sri Lankaan die voor ons zat en zijn laatste slokjes water met ons wilde delen omdat het zo heet was in de bus. We hadden zelf gelukkig ook aan water gedacht. Ondertussen voel ik wat kriebelen op mijn been dus die schudde ik wat heen en weer. Even later voelde ik weer wat. Ik keek en er zat een kakkerlak op mijn been…! In paniek en spastisch gooide ik het beest van me af. Als gevolg dat we de rest van de rit met opgetrokken benen zaten. Eindelijk in Colombo aangekomen stappen we een laatste keer over op de bus naar Kosgoda. Ook deze bus deed er drie uur over. Om 21.00 uur in de avond kwamen we aan bij ons guesthouse. Na met moeite wat eten naar binnen te hebben gewerkt konden we eindelijk slapen. Als we wakker worden doet ons hele lichaam pijn.. Ik kon nauwelijks nog lopen. Als ik een stap wilde zetten zakte ik telkens een stukje door mijn knie√ęn. Om deze reden deden we die dag niet veel. In de avond hadden we geen zin om bij ons guesthouse te eten dus besloten we naar het naastgelegen dorpje te gaan. Meteen als we de straat uitlopen (strompelen) komt er al een bus aan. Jaim wees er naar, als in: ”He zo een bus moeten we straks hebben”. Waarop de bus denkt dat Jaim de bus aan wilde houden. Maar gezien de bussen nogal hard rijden, kwam hij tot stilstand, een meter of 20 van ons vandaag. Waarop wij dus geacht werden met onze zere lichaam naar de bus te rennen… Een hilarisch gezicht voor de mensen in de bus natuurlijk..! Het dorpje was wat toeristischer met als gevolg dat de meeste restaurantjes wat duurder zijn. Maar omdat we geen zin hadden om verder te zoeken, omdat we nog wat in te halen hadden voor Valentijnsdag en omdat we vonden dat we het na gisteren wel verdiend hadden aten we die avond wat luxer.

De volgende dag bezochten we een turtle hachery. Een plek waar ze schildpad eieren uit laten komen, ze drie dagen verzorgen en dan vrijlaten als ze sterk genoeg zijn. Het is zelden dat de schildpadden het zonder dit extra zetje redden in dit gebied. We kregen een rondleiding van 15 minuten en toen stonden we al weer buiten. Dat was verder niet erg want het was niet de reden waarvoor we naar Kosgoda gekomen waren. Waar we wel voor gekomen waren was het vrijlaten van de schildpadjes. We wachtten tot zonsondergang en kregen een mandje met piepkleine schildpadjes. √Čen voor een legden we de beestjes in het zand en ze wisten zelf de weg naar de zee te vinden. Dit was toch wel heel erg gaaf hoor!¬†Na afloop liepen we terug naar ons guesthouse en liepen langs een tentje waar gegeten kon worden. Het was een hutje langs de weg waar wat locals zaten. Er stond een oud vrouwtje voor de deur en toen ze er notie van kreeg dat we er misschien wel wilden eten liep ze naar me toe pakte me arm en zette mij op een stoel neer. We kwamen er niet meer onder uit en de vrouw was superblij dat we niet wegliepen. Eenmaal binnen, stond er een man in zijn blote bast groenten te snijden. We bestelden kothu en wat te drinken. De vrouw die nauwelijks nog tanden in haar mond had, had blijkbaar haar werk gedaan, wees naar ons tegen iemand anders en blies me een charmante handkus… We aten en dronken die avond voor 2 euro, een record!


De volgende bestemming was Mirissa, een kustplaatsje waar we een paar dagen zouden verblijven en zouden informeren naar het walvis spotten, waar het plaatsje bekend om staat. We vonden een kleinschalig bedrijfje dat met respect omgaat met dier en natuur en dat stond ons wel aan. Voornamelijk de grotere aanbieders zijn er alleen maar op gericht om zoveel mogelijk mensen op een boot krijgen en kosten wat het kost te laten zien waar men voor betaald; de walvis. Dit schijnt echter nogal stressvol te zijn voor de beesten. Vandaar dat we eerst wat onderzoek deden voordat we op de eerste de beste boot stapten. De dag van de boottrip brak aan en om 06.00 werden we met een tuc-tuc opgehaald bij ons hotel. Toen we op de boot aankwamen vertrokken we gelijk. We zaten met een clubje van 8 op de boot. Na een ontbijtje werd in de verte al de eerste walvis gespot. Onze kapitein vaarde rustig in die richting en bleef daarna rustig liggen. Voor we het wisten popte er een walvis op, vlak naast de boot! Dat ze groot waren wist ik wel maar om het zo met eigen ogen te zien en niet op tv formaat was heel erg indrukwekkend. We hadden de mazzel nog 4 walvissen te zien en dat scheen best uniek te zijn! Niet veel later kwamen de grote boten vol gestauwt met toeristen. Onze kapitein keurde af hoe de boten het vaarwater van de walvissen doorkruisten en kondigde aan dat we terug zouden varen. Op de terugweg hadden we de mazzel dat er een ploeg wilde dolfijnen naast onze boot zwommen wat de dag natuurlijk helemaal geslaagd maakte!

Next stop: Tangalle. Wederom een plekje aan de kust. We vonden er een guesthouse aan de zee, waar we een aantal dagen verbleven. Elke ochtend werd Jaim uit zijn strandbedje geroepen om de locale vissers te helpen met de netten binnen te halen. Dit gebeurde met zo een 20 man. Na afloop mag iedereen die geholpen heeft vis uitzoeken. Jaim dus ook! Toen Jaim vertelde dat hij geen vis lust moesten de visser keihard lachen. ”Okay, then you take shrimp”. Zei een visser… Jaim bedankte en we bleven die avond vertrouwd bij de rice & curry.

Na een aantal dagen strand was het weer tijd om verder te gaan. We vertrokken in de ochtend met de bus naar Udawalewe. We kwamen er op tijd aan om in de middag nog op jeep-safari te kunnen. Om 14.00 uur kwam de jeep ons bij ons geusthouse halen. We bleken de enige te zijn en hadden dus een privéjeep. We reden een prachtig park op en het duurde niet lang voordat we de eerste olifanten zagen. Verder zagen we vogels in alle kleuren, waterbuffels, krokodillen en pelikanen. Ontzettend indrukwekkend! In totaal reden we vier uur door het gigantische park en overal waar we keken was wel iets moois te zien. Eenmaal terug bij het avondeten ontmoetten we een stel en hun dochter uit Texas. Super aardige mensen die een jaar aan het reizen zijn en zo verliefd zijn geworden op Nederland dat ze er al twee keer vertoefden en hun reis daar ook weer willen eindigen. Moeilijk voor ons om voor te stellen, dat ons platte Nederland zo geliefd is bij deze Amerikanen! Maar wel heel leuk om hun verhalen te horen.

De volgende dag vervolgen we onze reis naar onze √©ne laatste bestemming in Sri Lanka: Ella.¬†We verbleven hier een bijna een week. Vanaf hier hebben we onze treinticket namelijk geboekt terug naar Colombo. We liepen naar de busstop in Udawalewe waar de bus zou moeten komen. De temperatuur liep alweer aardig op en we werden uitgelachen door de locals om de hoeveelheid zweet die we produceerden. We stonden te wachten en te wachten… maar de bus kwam niet. Nu hadden we geen haast maar tot nu toe was het reizen met het locale vervoer steeds redelijk makkelijk geweest. Dus nu we toch wel 45 minuten stonden te wachten begonnen we ons een beetje zorgen te maken. Er werden twee Canadese dames afgezet door een tuc tuc en we raakten aan de praat. Het was een vluchtig gesprek want gelukkig kwam daar dan eindelijk de bus..! Afgeladen vol natuurlijk… Gelukkig konden onze tassen in een laadruim achterin en we propten ons tussen de locals voorin de bus erbij. We waren nog niet lang onderweg en we stuitten op een file, wat best bijzonder is gezien er hier helemaal niet zoveel gemotoriseerd vervoer is behalve de locale bussen en tuc-tuc’s. Er was een ongeluk gebeurd maar een passagier wist wel een andere route. De andere passagiers begonnen zich er ook even mee te bemoeien. Midden in de file besluit de chauffeur de overvolle bus om te draaien op het smalle weggetje. Vraag me niet hoe, maar na tig keer steken lukt het hem! We maken een ”ommetje” van pak hem beet een uur en komen uiteindelijk weer uit op de weg waar we daarvoor ook reden. Bij een busstation moesten we overstappen en samen met de Canadese dames stapten op de volgende bus. Deze rit reden we alleen maar omhoog en het uitzicht werd steeds prachtiger. Het was ons al duidelijk dat we ons wel zouden vermaken in Ella. In Ella stappen we uit en de Canadese nemen afscheid van ons met de belofte dat ze ons nog wel tegen zouden komen. We namen een tuc-tuc naar ons guesthouse wat wat verder weg bleek te zijn. Eerst baalde we daar een beetje van maar toen we er eenmaal waren hadden we vanuit onze kamer een prachtig uitzicht en zaten we midden tussen de thee-velden wat alles goed maakte!

De volgende dag ontbeten we met roti een gebakken ei en een vers papayasapje. Ook komt onze gastheer met verse thee aan. We nemen een slok en spugen het weer uit. Een hele bittere smaak die we wel herkenden maar niet thuis konden brengen. Als de man niet kijkt gieten we het door de gootsteen. Zo vies vonden we het. We hikten die dag naar een grot en een waterval. Bij terugkomst kregen we weer een kopje thee. Maar dit keer gelukkig muntthee! Terwijl ik onder de douche sta hoorde ik Jaim aan onze gastheer vragen welke thee we in die ochtend gedronken hadden. De man sprak niet echt Engels maar met handen en voeten komt Jaim er uiteindelijk achter dat het gember thee was. Had Jaim dit nou maar niet gevraagd want vervolgens kregen we elke gelegenheid een heerlijk kopje gemberthee. Ook de volgende dag leggen we weer een behoorlijke afstand af als we door de prachtige natuur van Ella hiken. We liepen per toeval de Canadese dames tegemoet en ze kletsten onze oren van onze kop over alles wat ze gedaan hadden. Ze kwamen tot de conclusie dat ze wel lang stonden te kletsen en zeiden dat ze nu echt door moesten hoor. (Alsof wij hen hadden opgehouden al die tijd) In de avond streken we neer bij een restaurantje om wat te eten. We hadden net rustig ons eten besteld als de Canadese dames er per stom toeval ook binnen lopen, ons spotten en meteen een ober aanhouden om een tafel voor ¬†4 te regelen. Ze hadden het niet meer dat we elkaar weer zagen. Die avond dineerde we met zijn vieren en geboeid luisterden we naar het Canadese stel die elkaar ontmoet hadden toen ze 40 waren, met pensioen gingen van het geld van de overwaarde van hun huis toen ze 50 waren, en sinds dien elk jaar een half jaar reizen en vrijwilligers werk doen. Een bijzonder verhaal en bijzondere mensen! De avond vloog onder het genot van wat biertjes voorbij en we namen afscheid van het stel. Toen we terug kwamen bij ons appartement lag de stroom er weer af. Dat gaf niet want als het overal zo donker kun je de sterren beter bekijken. Ik stond buiten in de lucht te staren en de eigenaar kwam naast me staan en staarde met me mee. Tot verbazing spot ik gelijk een vallende ster… ik wijs en roep enthousiast; ”Shooting star, shooting star!”. De eigenaar wijst een hele andere kant op ,volgt een knipperlichtje en zegt droog: ”√Ěes jetplane..” Waarna hij gebaard dat hij naar bed gaat. ”Goodnight…”

De dagen daaropvolgend vullen zich voornamelijk met heel veel hiken door het prachtige landschap van Ella. En in de avond in het gras liggen en sterren kijken als de stroom het niet deed. Het verveelde geen moment. Na een paar nachtjes verkasten we naar een andere accomodatie net aan de andere kant van Ella en verkenden we daar alle pracht en praal. Op een avond mocht ik er mee helpen in de keuken. Halverwege viel de stroom uit en moesten we improviseren. Geweldig en de curry, bestaande uit meerdere kleine groenten en kip gerechtjes smaakte er niet minder op! De laatste dagen in Ella vlogen voorbij. Jaim ging er nog naar de kapper, wat hilarisch was. Want Jaim haat de kapper. Maar gezien we geen tondeuse bij ons hadden had Jaim niet veel keus. Hij wilde straks op de Malediven namelijk toch een beetje goed voor de dag komen. Hij werd net geknipt als de laatste Sri Lankaanse trend voor heren en het stond hem nog ook! Haha, later moest ik alleen op verzoek van Jaim toch zijn matje iets inkorten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Toen brak de dag aan dat we met de trein terug zouden reizen naar Colombo… Een rit van 9 uur. Al vroeg stonden we op het perron, best een beetje zenuwachtig voor de reis. Hier hadden we al lang naar uitgekeken en zelfs de route voor gewijzigd. En wat zijn we blij dat we dat gedaan hadden. We hebben onze ogen uitgekeken. Nog een laatste keer trok het veelzijdige, prachtige, groene landschap van Sri Lanka aan ons voorbij. Ik had het voor geen goud willen missen… In de avond nog een overstap met de bus en het laatste stukje met de tuc-tuc. In de bus was druk maar op het moment dat ik instap met mijn rugtas staat er een jonge jongen voor me op en een andere helpt me mijn tas af te doen. Er wordt gebaard dat ik plaats moet nemen. De jongen die naast mij zit neemt de tas van Jaim op zijn schoot. Wat ga ik deze mensen en busreisjes missen zeg. Zulk ongelooflijk lief volk…

Als we eindelijk aankomen bij onze accomodatie worden we al opgewacht. We worden naar onze kamer gebracht. We lopen een huis met ¬†een bubbelbad binnen. Ik ben verbaast en neem aan dat ons kamertje er ergens achter moet zitten. (We hadden een budget kamer geboekt.) Tot ik in het compleet ingerichte huis ook een bed ¬†zie staan en de man ons vraagt wat we van onze kamer vinden… De man legt uit dat de kamer die we geboekt hadden bezet is door familie die er het weekeind verblijft en vraagt of we het goed vinden dat we deze kamer in de plaats krijgen. Nou, dat vonden we totaal niet erg…! Wat een leuke verrassing om onze laatste twee nachtjes ¬†in Sri Lanka een kamer te hebben met een bubbelbad..! Toch verlopen deze laatste dagen een beetje gek… We hebben allebei een beetje een zenuwachtig gevoel, maar niet het goede soort van zenuwachtig. Eerder het ”niet-te-onderdrukken-pijn-in-je-buik” soort. Een gevoel wat we lang hebben proberen uit te stellen maar waar nu geen ontkomen meer aan is. Het einde komt in zicht, we moeten afscheid gaan nemen van dit prachtige land en het duurt niet lang meer voordat we naar huis gaan. Wat een gek idee… Het feit dat we onze laatste 8 dagen van onze reis op onze droombestemming door ¬†zullen gaan brengen dringt door het gevoel nog niet helemaal door. We proberen van al het Sri Lankaanse nog zoveel mogelijk te genieten, tot aan de allerlaatste uurtjes op het vliegveld. ¬†Dag Sri Lanka, wat zal ik het missen! ¬†De natuur, die zo veelzijdig en zo mooi is. De simpele, maar pure keuken waarvan ik veel heb mogen leren. En natuurlijk de vriendelijke mensen die ondanks zoveel ellende, zo positief in het leven staan, zo ontzettend behulpzaam en hartelijk zijn. We stijgen op en ik heb meteen al heimwee… Kun je verliefd zijn op een land???

Sri Lanka, bedankt!

 

 

 

The one where we climbed Adam’s peak!

 

Adam’s peak¬†(Sri Pada) is een 2243 meter hoge berg op Sri Lanka. Voor zowel het boeddhisme, het christendom, het hindoe√Įsme en de islam geldt de berg als heilig. Volgens de christenen en moslims is dit namelijk de berg waar Adam zijn eerste voet op aarde zette, volgens de boeddhisten is het de eerste plek waar Boeddha voet aan grond zette en volgens de hindoes geldt hetzelfde voor god Shiva. Het beklimmen van deze berg wordt gezien als heuse pelgrimstocht. De tocht duurt enkele uren en telt ongeveer 5500 treden verdeeld over 7 km. Iedere Sri Lankaan wordt geacht deze tocht minstens eenmaal in zijn leven te maken. Op de top zou een voetafdruk van Adam/Shiva/Boeddha zijn welke onder de grond zou liggen.

The one where we climbed Adam’s peak… Deze blog had ik in mijn enthousiasme al lang geschreven, net toen we de berg beklommen hadden! Helaas, toen ik hem vorige week wilde posten was hij nergens meer te vinden..! Omdat ik daar zo van baalde had ik een beetje moeite met het overnieuw schrijven van de blog. We hebben inmiddels alweer zoveel andere gave dingen mee gemaakt. Al een paar dagen zei ik dat ik de blog opnieuw zou gaan schrijven, maar deed het vervolgens niet. Net als vroeger, als ik mijn kamer op moest ruimen. Dat duurde soms dagen terwijl het met een uurtje gebeurd had kunnen zijn. Maar hoe langer ik het vooruit schoof, hoe meer ik er tegen op zag. Ik deed het gewoon niet! Zo ook nu stelde ik het schrijven van de blog steeds uit. Jaim besloot vast een beginnetje voor me te maken:

Na een lange bus en een nog spannendere tuk tuk rit kwamen we aan in Dalhousie. Hier zou het dan moeten gebeuren, Adams peak. We hebben er veel verhalen over gehoord, dat het toch wel een pittige klim zou zijn. Des al niet te min gaan we er toch voor. Om 1 uur hadden we de wekker gezet om vervolgens om half 2 te gaan lopen,  Denise werd een beetje bang van de verhalen dat sommige mensen het wel eens niet zouden redden voor zonsopgang, vandaar dus wat eerder. Zoals gewoonlijk was ik (Jaim)   weer zo fit als een hoentje en gingen we van start. Oh ja had ik al verteld dat we bijna niet geslapen hadden omdat we toch wel een beetje zenuwachtig waren? Nee? Okee hier komt ie, we waren toch best wel een beetje zenuwachtig en dat was nog niet het enige. We hadden de hele nacht last van muggen aangezien we geen klamboe hadden, dus we mochten blij zijn met 2 uur slaap. Maar goed.. we begonnen aan de klim, en die was eigenlijk in het begin wel goed te doen. Lokale bevolking kwamen we onderweg tegen van de top naar beneden. iedereen zei vriendelijk gedag en wensten ons succes.

Aldus Jaim, thanks Jaim! ūüėČ

Om daar op in te haken: Ja, de tocht van Kandy naar Adam’s peak was weer een hele beleving, zoals elke keer als we reizen. We reizen hier voornamelijk met openbaar vervoer en dat is elke keer weer een heel avontuur. Maar zeker geen straf! Onderweg zien we de mooiste dingen. Ook dit keer keken we onze ogen weer uit. Na drie uur kwamen¬†we aan in Hatton en moesten we overstappen. We kwamen er achter dat we op ¬†het verkeerde station waren. De aansluitende bus ging namelijk vanaf het treinstation en wij waren blijven zitten tot het busstation. We besloten het laatste stukje met de tuc tuc te reizen. Een man van het infoloket hoort het woord tuc-tuc en weet natuurlijk wel iemand voor een goede prijs. Prima. We moeten meelopen en worden met onze tassen en al verzocht om plaats te nemen IN het loket… We proppen ons er in en gaan zitten. Locals die waarschijnlijk iets willen vragen, zien ons zitten, kijken verbaast en lopen vervolgens maar weer verder als de man bezig is met iemand voor ons te bellen. We komen een redelijke prijs overeen en binnen vijf minuten staat er een tuc-tuc, midden op het ¬†drukke busstation tussen de grote bussen. We nemen plaats en als we wegrijden ruiken we een heerlijke zure zweet-curry lucht. De lucht blijkt van onze chauffeur te zijn en vergezeld ons lekker, het komende uur. Als we afgezet worden schrik ik een beetje. Het uithangbord bestaat uit een kartonnetje met handgeschreven en fout gespelde letters maar duiden aan dat dit toch echt ons hotel moest zijn. Nu zijn we na al die weken reizen wel wat gewend hoor, we hebben nou niet echt het budget om altijd heel erg luxe te slapen en dat vinden we ook helemaal niet erg. Als het maar een beetje schoon is! Maar deze plek leek een bouwval alleen de voorkant al leek niet veel goeds te voorspellen. Ik baalde alweer meteen van mezelf. Ik had geboekt en waar ik meestal kijk naar de beoordelingen van andere reizigers, had dit hotel (nog) geen beoordelingen. We liepen via een ge√Įmproviseerde trap een stukje naar beneden waar ik ineens hoor: ”De kamers zijn prima hoor! -twee meiden waar we in Kandy mee hadden staan praten lachten ons toe- Toen we aankwamen dachten we; waar zijn we nou weer beland maar de kamers zijn prima! Jaim en ik keken elkaar opgelucht aan. De kamers bleken nieuw te zijn en hadden daarom nog geen beoordelingen gekregen. We hadden dus gelukkig een fijn bedje en een schone kamer. ¬†We deden die avond een poging om vroeg naar bed te gaan. Gezien we in de nacht op zouden staan om de berg te beklimmen..

Ik lag heerlijk te slapen tot Jaim een mug hoorde, het licht aan deed en met een hoop kabaal (tevergeefs) de mug wilde dood slaan. Vervolgens gaf Jaim het op, ging weer slapen en was ik natuurlijk klaarwakker, en kon ik niks anders meer ¬†horen dan het gezoem van het duivelsbeest. Om 1 uur ging dan de wekker… De meeste mensen starten om 2.00/2.30 met het beklimmen van de berg. Maar zoals Jaim al eerder zei, ik was nerveus dat ik meer tijd nodig zou hebben en de zonsopgang zou missen. Vandaar dat we iets eerder weg gingen. Ik was zoiezo al nerveus sinds ik de berg met mijn eigen ogen, vanuit de tuc-tuc in de verte voor het eerst had gezien. Eerder kon ik me er niets bij voorstellen. Maar daarna leek het voor mij onmogelijk dat ik die berg zou beklimmen. Ik probeerde me ¬†een voorstelling te maken van wat me te wachten stond… 5500 treden.. Ik bedacht me dat dat ongeveer 423 een normale trap moet zijn. 7 km vanaf de voet van de berg… Dat is nog verder dan een avondje de avondvierdaagse lopen.., omhoog!!! En tel er nog maar een paar km bij op gezien we niet aan de voet startten. Ik twijfelde op dat moment echt of ik dat √ľberhaupt¬†fysiek wel kon. Eigenlijk was ik zelfs bang om het te proberen. Maar goed we waren nu zo ver gekomen. Ik MOEST het wel proberen. Dit is 1 van de redenen geweest om vorig jaar te starten met (onder andere) hardlopen. Ik wilde dit soort dingen niet te hoeven laten vanwege mijn conditie. Ik wilde fit zijn tijdens de reis en dat was de drijfveer om wat kilotjes kwijt te raken! Ergens was ik bang dat het trainen en lijnen misschien niet genoeg geweest was… Dat ik gefaald had en dat ik daarom nu ook zou falen.

Het begin verliep redelijk. Een paar treden en dan weer een rechter stukje. Echter kon ik aan de mensen die ons tegemoet kwamen zien, dat het niet de hele tijd zo ”makkelijk” zou blijven… Strompelend liepen ze naar beneden. Ondanks werden we door de meeste tegenliggers vriendelijk begroet. Na een redelijk inspannende wandeling begon de echte klim pas. Zover ik in het donker kon kijken zag ik treden. Al snel, ik gok na 50 treden, hoorde ik mensen om mij heen beginnen met hijgen en ik zelf kreeg ook al moeite met op adem komen. En dit was pas het begin… Ik kijk wel hoever ik kom, zei ik tegen mezelf. Het ging Jaim allemaal wat makkelijker af en ik had moeite om hem bij te benen. Na ongeveer een uur van trappen lopen, begonnen mijn benen te trillen. We aten wat bananen en liepen weer verder. De treden begonnen steeds steiler te worden en ze waren soms slecht begaanbaar. Ook moesten we zo nu en dan mensen ontwijken die op de trap met hele families lagen te slapen. Mensen die op de terugweg waren, gok ik. Sommige trappen waren 10 cm en andere weer zomaar 50. Ik had het zwaar. Ik was nat van het zweet, mijn lichaam deed zeer en mijn benen leken ontzettend zwaar. Ik kon wel huilen als ik naar boven keek, de trappen leken oneindig.

IMG_5373

We kwamen langs een thee stalletje en ik zag Cola. Ik drink normaal gesproken bijna nooit cola en als ik dat wel al doe vind ik light altijd veel lekkerder. Maar toen niet, ik had zo een trek in gewone cola! Ik dronk zonder veel moeite een half flesje leeg. Dit gaf me gelijk een boost. Ik besloot op dit punt ook niet meer Jaim zijn tempo te volgen maar ontwikkelde ¬†een eigen tempo om de trappen te beklimmen. Ik merkte dat dit me op de een of andere manier een stukje beter af ging. Zo klommen we weer een uur. De pauzes steeds ietsje korter op elkaar… Twee uur trappen lopen doet gekke dingen met je. Ik heb geloof ik elke emotie voorbij zien komen. Maar ik gaf nog niet op. We kwamen mensen tegen die met baby’s omhoog liepen. We kwamen mensen tegen, die drie keer mijn leeftijd hadden. We kwamen op een punt zelfs mensen tegen die een monnik omhoog tilden, op blote voeten…! Deze mensen putten kracht uit hun geloof, zingend en lachend lopen ze naar boven. Ze hebben het zwaar maar ze hebben vertrouwen. Als deze mensen het kunnen, puur vanuit hun geloof, dan moet ik dat toch ook kunnen?! Ik probeerde de negatieve gedachten van het falen uit mijn hoofd te zetten. De mensen om mij heen begonnen steeds harder te zingen en dit bezorgde een magische zweer. Zo ontzettend bijzonder om allerlei mensen met verschillende geloofsovertuigingen zo vredig bij elkaar te zien. Elkaar motiverend om het helemaal naar boven te halen. Iedereen was zo ¬†vriendelijk en dat motiveerde mij weer. Elke stap was er weer √©√©n. De treden begonnen de laatste 45 minuten n√≥g steiler te lopen… Om de zoveel treden moesten we even stoppen om weer een beetje gevoel te krijgen in de benen. Op het aller einde waren er gelukkig leuningen, zo kon ik mezelf omhoog trekken. Het zingen werd nog harder tot dan eindelijk het einde in zicht kwam. Het laatste stukje moesten we onze schoenen uit. Op blote voeten liepen we de laatste treden. En daar waren we dan. Aangekomen op de top van de berg. Het was gelukt! Ik verbeet mijn trots-tranen en we zochten een mooi plekje om te zitten. Onze neuzen op het oosten gericht, wachtend op de zonsopkomst. Achteraf bleek zelfs dat we sneller dan gemiddeld gelopen hadden, iets om extra trots op te zijn! Hoe later, hoe drukker het op de berg werd. Tegen ¬†6 uur stond het helemaal vol. Er werd met trommen geslagen terwijl iedereen wachtten op de zonsopkomst. De horizon kleurde al rood en achter de bergen kwam de grote vuurbal te¬†voorschijn! Het licht droop over de bergen en ineens hadden we uitzicht!

Om ons heen veel; oeeeeh & aaaaah! Mensen huilden en ik begreep heel goed waarom! Na de inspanning was dit een hele mooie beloning. Het uitzicht was prachtig en om in het licht te kunnen zien hoe hoog we zaten, hoe hoog we gelopen waren was overweldigend! We genoten van het uitzicht tot het tijd was om de tocht terug te beginnen. Net als we naar beneden willen lopen rook ik ineens heel sterk mijn oma; haar uit duizenden herkenbare luchtje met mint en tabak. Heel even zat ik weer achter bij haar in de auto op weg naar de camping. Lag dit nou aan mij? Ik keek op en Jaim zei het ook te ruiken… Ik genoot van het moment en een traan was nu onoverkomelijk. Wat een fijn gevoel en zo onverwacht. Tuurlijk komt mijn oma mij even laten weten dat ze ook trots is…!

De weg naar beneden was afzien. Niets meer en niets minder. Gewoon afzien. Alles deed zeer, ik was moe en ik vond het wel mooi geweest. Maarja, je moet toch naar beneden he?! Ik had onderschat hoe zwaar de terugweg nog zou zijn. Bij het zien van de treden kon ik moeilijk geloven dat ik ze daarvoor naar boven had begaan. In het donker hadden we geen idee wat er allemaal aan  ons voorbij gegaan was. Het uitzicht bleef prachtig, tot in de verste verte bergen en groen! Jaim sleepte me erdoor heen tot we weer helemaal beneden waren. Over de terugtocht deden we 2.00 uur. Ik heb daarna twee dagen bijna niet meer kunnen lopen van de spierpijn. Maar wat was het het waard! Het was een hele bijzondere ervaring die ik voor geen goud had willen missen!

IMG_5469

The one with a lot of adventures in Sri Lanka

Onze transfer naar vliegveld was niet grappig. Met een busje reden we als een formule 1 wagen door de nog donkere straten van Bangkok. De zon was nog niet op en even rustig wakker worden in de bus, was er niet bij. Ondertussen was de chauffeur vrolijk aan het zingen. Maar op de manier waarop hij zo agressief reed kwam het psychopathisch over. Op de snelweg haalden we stuk voor stuk, links en rechts alle personenauto’s in. Ik was bang en overtuigd dat dit het einde zou zijn. En hup, weer het stuur om om iemand in te halen. Het ging maar net goed. Met deze snelheid overleven we het gewoon niet als we in de vangrail belanden, we hadden er dwars doorheen gegaan! Ik zag de krantenkoppen al voor me; ”Nederlands stel omgekomen bij buscrash Thailand”. Ik hield Jaim vast, dacht aan mijn arme familie die ons moest missen en vroeg me af of mijn ouders wel wisten welke liedjes te draaien op mijn begrafenis. Zo gaat dat in mijn hoofd… Maar zoals jullie kunnen lezen hebben we het (wonder boven wonder) overleefd. De chauffeur bleef al zingend rijden als een gek en na een tenenkrommende rit van 20 minuten die normaal gesproken 40 minuten duurt, kwamen we heelhuids aan op het vliegveld.

Eenmaal in de lucht hadden we de beste stoelen in het hele vliegtuig! (Bij de nooduitgang met superveel beenruimte.) En voor we het wisten landden we in Colombo. Ontzettend spannend! We hadden er wat negatieve dingen over gehoord, dat het er nogal hectisch kan zijn. Mensen die je aanspreken, aan je trekken en allemaal wat van je willen zodra je naar buiten loopt. We bereidden ons dus voor op ¬†het ergste, we ruilden onze Thaise baht in voor Sri Lankaanse Roeppees en liepen naar buiten. We werden wel door een enkeling benaderd of we een taxi nodig hadden, maar tot nu toe was het helemaal niet zo druk en chaotisch als we gelezen en gehoord hadden gelukkig! We kozen ervoor om via een loket niet veel verder op een taxi te ¬†regelen en binnen 5 minuten zaten we in een taxi naar de accomodatie. Niet veel later komen we aan bij onze eerste accomodatie. We verbleven bij een guesthouse, een gezin die wat kamers over had en net gestart was met het verhuren ervan. We kregen een warm welkom van de vrouw des huizes en een heerlijk koud watermeloensapje. We voelden ons gelijk op ons gemak. In de middag besloten we een kijkje te gaan nemen in het centrum van Negombo. Er zou een bus gaan verder op in de straat. We kregen de instructie om de hoek om te lopen en bij de eerste kleine boom te wachten. (Nergens een bushokje of bord die aangeeft dat het de bushalte is.) Onwennig lopen we naar wat we denken dat de bushalte moet zijn en vragen voor de zekerheid aan een vrouw die er ook staat, of hier de bus stopt. Ze lachte vriendelijk en bevestigd, waarna ze ons nieuwsgierig een aantal dingen vroeg. Een jongen kwam aanlopen en ging ook onder de boom staan. We werden van top tot teen bekeken. Er kwam een bus aangereden en de vrouw zei dat dit onze bus is. De bus stopte niet echt maar minderde vaart zodat we er net in konden springen. En toen ik opkeek… 40 Sri Lankaanse ogen op ons gericht. Dat was wel even overweldigend. Als ik terugkijk lachen de mensen vriendelijk. Er kwamen achter in de bus 2 plekjes vrij en iemand gebaarde dat we daar konden gaan zitten. Zelf als we zitten verdraaien mensen hun nek nog om ons te ¬†kunnen bekijken. Een hele gekke gewaarwording en een beetje ongemakkelijk. We kwamen in het centrum nauwelijks andere toeristen tegen. We aten wat in het centrum en voelen ons erg bekeken. We besloten terug te gaan¬†Het was allemaal een beetje te veel… Te warm, te veel aandacht, en te anders…

p1020983

Na een goede nachtrust probeerden we het de volgende dag nog een keer. We bezochten ”the Dutch fort” en stuitten op het strand erachter per ongeluk op een vismarkt. Het was er rumoerig en overal werd vis verkocht op een manier waar Rob Geus waarschijnlijk niet vrolijk van zou worden. Totaal niet zoals wij gewend zijn in Nederland. Achter de markt werd op het strand vis gevangen en gedroogd. Dit stonk verschrikkelijk maar was bijzonder om te zien. We liepen een stukje terug naar het centrum en iedereen zei ons gedag, toeterden of zwaaiden naar ons. We zwaaiden maar gewoon terug en de locals leken dat geweldig te vinden. Bij een kanaaltje werden we benaderd om een boottocht te doen en dit leek ons wel wat. Voor we het wisten hadden we voor een uur een priv√©boot m√©t gids. We vaarden langs een soort garage voor schepen waar tientallen kapotte boten lagen. Een enkeling was er aan het werk. De vrouw vertelde dat het schade was van de tsunami in 2004. Nu, na 12 jaar is er een hoop nog niet hersteld. De vrouw legde uit dat er te veel mensen uit het dorp de tsunami niet overleefd hadden. Er waren te weinig mensen nog over om het dorp weer op te bouwen. Hier waren we even stil van. Na de boottocht trokken we ons weer even terug in de accomodatie. Het was zo warm dat we ook niet veel energie over hadden.

De volgende dag pakten we de bus naar Anduradapura. Een stad met een onuitspreekbare naam. Wat een avontuur was het weer, met onze tassen de lokale bus in en alle ogen weer op ons gericht natuurlijk. (Niet op een vervelende manier, meer uit nieuwschierigheid.) We begonnen er al steeds meer aan te wennen. Het was een stukje van 170 km waar de bus 4 uur over deed. Maar met de bus was geen straf. De mooiste plaatjes gingen aan ons voorbij. Eenmaal daar begon de zoektocht naar avondeten. Een hele klus bleek, gezien we een uur gezocht hadden en een andere toerist ons onderweg vroeg of we ergens iets waren tegengekomen om te eten. Maar goed, uiteindelijk vonden we iets. We bestelden een curry bij een soort wegrestaurantje. Een curry staat hier voor 5 verschillende, kleine, soort groenten gerechtjes met rijst. Het was ontzettend pittig maar op zich wel lekker en zoals overal hier, te veel! We rekenden af en zagen dat ons restantje rijst weer werd teruggegooid in de warmhoudbak… Ja echt! Op de terugweg naar ons hotel zagen we dat er een busje, half op de weg, stilstond. Jaim vroeg aan de man erin hij hulp nodig had. Sri Lankaanse mensen hebben een soort knikgebaar voor ”okay”; ze wiebelen met hun hoofd van links naar rechts, met van hun oor naar hun schouder zeg maar. De man knikte een beetje wanhopig en afwachtend het okay gebaar. Zijn accu was leeg. Wij dus achter de auto en duwen maar. Het busje liep gelijk weer, dus toen we langs liepen staken we onze duimen op en liepen verder. Hier nam de man alleen geen genoegen mee; Hij zette zijn auto al draaiend aan de kant en kwam achter ons aan gelopen.” Thank you, thank you, come with me! I bring hotel!” zei de man. We vertelden dat ons hotel niet veel verderop zat en dat we geen lift nodig hadden. De man leek ons niet te begrijpen en bleef ¬†met ons mee lopen. Hij trok Jaim terug naar de auto. Jaim zei nog een keer dat het niet hoeft en we probeerden verder te lopen. Dit keer werd ik aan mijn arm getrokken. ”Come with me, please come with me..!”. Op dit punt wurmde ik me los, en renden we naar de overkant richting ons hotel. De man volgde ons naar het hotel en eenmaal daar sprak hij een hotelmedewerker aan, in het Sri Lankaans. De hotelmedewerker vertaalde voor ons; de man wilde weten of we morgen iets te doen hadden en of hij ons dan eventueel van dienst kon zijn, als blijk van zijn dank. -Wauw, van onveilige situatie naar aandoenlijke situatie.-De man was gewoon echt heel erg dankbaar en helemaal, zeker in het licht, niet eng meer. We hadden voor de volgende dag al fietsen gehuurd en probeerden de man er van te verzekeren dat we hem graag hadden geholpen. We gaven hem een hand en na 100x ”thank you” liep hij bijna teleurgesteld weg. Die avond probeerden we vroeg te slapen maar vond het hotelpersoneel het gezellig om tot diep in de nacht naast onze kamer te zingen (Sri Lanka style) en om weet ik veel wat allemaal, als trommels te gebruiken.

De dag daarna werden we wat brak wakker en stapten we na een ontbijtje op onze fietsen om te doen waarvoor we hier naar toe gekomen waren; de oude ru√Įnes van de stad bezoeken. Over een behoorlijke afstand staan veel oude tempels, stupas en overblijfselen van de oude stad. Het was een leuke fietsroute en het bijzondere; bijna geen toeristen. In de middag werd het echter weer erg heet en nat van het zweet zijn we terug gegaan. Jaim fietste een stukje voor me en reed nog net door groen, maar ik naderde een rood stoplicht. Toen ik vaart minderen werd ik afgesneden door een scooter, waardoor ik moest uitwijken, door mijn enkel ging ¬†en in slow motion met fiets en al omviel. (Benen in de lucht, zo charmant!) Binnen no time werd ik door 10 man opgetild en ondervraagd of het wel ging. In paniek zocht ik in naar Jaim, die nergens te bekennen was. -Oke, kalm blijven… blijf van me af.. gaat goed hoor, nothing on the ¬†hand!-¬†Soms kan die aandacht, zo goed bedoeld, zo overweldigend zijn! Ik knikte vriendelijk, stapte op de fiets en reed weer verder. Van schrik miste ik een afslag en als ik terug fiets staat daar Jaim paniekerig, al bellend, in de rondte te kijken. Ik ben natuurlijk (onterecht) boos en praat Jaim lichtelijk een schuldgevoel aan (sorry). In de avond besloten we naar een tentje te fietsen die we overdag ergens tegengekomen waren. Jaimy wilde graag dat ik voor zou fietsen dit keer, de schat. We fietsten richting de hoofdstraat en dit keer krijg ik een kusje van een auto de zijkant van een auto die mij duidelijk niet zag. Mijn (andere) enkel komt klem te zitten. Voorbijgangers en voornamelijk Jaim, schreeuwen en slaan op de auto. Het gaat op het ¬†nippertje goed, de auto stopt en ik stap af. Ik ben KLAAR met fietsen!!! De man stapt uit de auto om te kijken hoe het met me gaat. Volgens mij had de auto schade. Ik gebaar dat het goed gaat. Niks aan de hand! Mijn enkel deed wel zeer maar verder was ik voornamelijk geschrokken. Eenmaal bij het eettentje konden we er al snel om lachen. Zo heb ik toch mijn naam weer eer aan gedaan…. Ik en fietsen, dat is nogal een dingetje. Ik bedankte jaim nog dat ik voor mocht fietsen, erg hoffelijk van je. Jaim vond het geen leuk grapje. We eten voor het eerst kothu, een soort roti pannenkoek met groenten, kruiden en kip. We kregen geen bestek. Wat een feestje, met je handen eten als je uit eten bent! Hierdoor smaakte de kothu ¬†natuurlijk n√≥g veel lekkerder!

IMG_5311

Het gevaarte op een fiets

Na een nachtje slapen zeggen we dag tegen de onuitspreekbaar stad en reizen we verder naar Sygirya! Het doel; de Pidurangala rock te beklimmen. Na weer een avontuurlijke busrit opvolgend door een tuc-tuc tochtje, komen we aan bij onze nieuwe accomodatie. Dit keer weer een guesthouse. We werden weer ontzettend hartelijk ontvangen en kwamen een beetje bij van de reis. De stroom viel uit waardoor we de avond gezellig in kaarslicht doorbrachten. De volgende dag beklommen we de rots. Onze gastvrouw had ons gewaarschuwd niet in het donker naar de rots te gaan omdat er dan nog vaak wilde olifanten lopen. Zo gingen we rond een uur of 07.00 naar de rots. Eigenlijk komen de meeste mensen hier om de rots er tegen over te beklimmen, de lionsrock. Deze rots heeft nogal een geschiedenis en om er op te mogen moet je 30$ per persoon neerleggen. Het schijnt er heel druk te zijn met locals en toeristen, wat maakt dat je een file de rots beklimt. Om deze reden beklommen we de rots er tegen over. Hiervoor betaalden we 5$. Eenmaal bij de rots aangekomen liep de temperatuur alweer behoorlijk op. Het eerste stuk naar  boven hadden we treden maar deze werden gaande weg steeds beroerder. Op de helft hoorden we ergens een aap brullen waar we een beetje van schrokken. Vanaf hier werden we gezellig vergezeld door een hond die ons de weg naar boven leidde. Handig want de treden waren inmiddels nergens meer te bekennen. De hond wachtte geduldig tot we hem hadden ingelopen en daarna sprong hij behendig weer verder. Het laatste stukje was echt klimmen, maar toen we de laatste rots op waren geklauterd werden we meteen beloond met een prachtig uitzicht..! We hadden de rots (op een stel , die al weer naar beneden gingen na) helemaal voor ons zelf. Genieten!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De volgende bestemming was Kandy. We hadden hier 1 nachtje geboekt want het plan was om de volgende dag, vanaf Kandy naar Ella te reizen met de trein. Deze treinrit staat bekend als √©√©n van de mooiste ter wereld…! Tickets voor de trein hadden we van te voren proberen te telefonisch te reserveren maar de lijnen lagen er steeds uit. Online kaartjes reserveren kennen ze hier niet. De enige optie was dus op de gok naar het station gaan en daar proberen kaartjes te bemachtigen. Eenmaal daar aangekomen was alles voor de aankomende week al vol geboekt. We werden geadviseerd om de de volgende ochtend terug te komen. Er gaan dan namelijk nog enkelen tweede en derde klas kaartjes in de verkoop. Mocht het ons lukken kaartjes te krijgen, kon de man ons niet garanderen dat we zitplaatsen zouden hebben op treinreis die 6 uur duurt! We baalden een beetje maar gooiden creatief onze route om en besloten tickets te reserveren voor aan het eind van onze reis, en de rit dan vanaf de andere kant te doen; van Ella, via Kandy, terug naar Colombo. Bij ons guesthouse werden we uitgenodigd voor een kopje thee en zoete broodjes. We vroegen of we in de avond terecht konden voor het avond eten. De meeste guesthouses bieden deze service. Elke andere dag had geen probleem geweest maar de moeder van het gezin legde uit dat er in de avond monniken langs zouden komen. Na een gezellig gesprek aan tafel werden werden we uitgenodigd om de ceremonie met de monniken bij te wonen. We voelden ons vereerd en gingen in op het aanbod. ¬†Jaim en ik hadden onze witte shirts uit onze backpacks getoverd, en aangetrokken, wat zeer gewaardeerd werd door de familie, die zelf ook in het wit gekleed waren. Wit word gezien als een reine kleur. Op vele feestdagen en in de tempels zie je de locals dan ook veel in het wit. De ceremonie was geregeld omdat de zoon van het gezin de week erop naar Rusland zou vertrekken, om daar te gaan werken. De dochter vertelde dat het niet bij elke boeddhist vanzelfsprekend is dat de monniken thuis ceremonies komen geven, maar omdat haar opa geholpen heeft met het bouwen van de ¬†tempel, maken ze voor deze familie met speciale gelegenheden een uitzondering. Toen de monniken binnen kwamen moest iedereen een buiging maken. Daarna gingen we met z’n alle in een soort zijkamertje zitten. De monniken op stoelen en wij op een wit kleed op de grond. Er ging een wit touw in de rondte waarvan iedereen een stukje vast moet houden. De monniken zingen gebeden en de familie zingt het na. Dit duurt zo ongeveer een 45 minuten. Daarna moesten we √©√©n voor √©√©n langs de monniken. We moesten onze handen ophouden en de monniken goten er water in. Een deel hiervan moesten we opdrinken en het andere deel over ons hoofd gieten. Daarna moesten we knielen en werd er een stuk van het touw waarmee er gebeden was, om onze rechterarm gebonden. Hiermee waren we gezegend en was de ceremonie afgelopen. De zoon was opgewonden en blij. We voelden ons ontzettend vereerd dat we bij deze bijzondere gebeurtenis waren uitgenodigd. Deze gastvrijheid zijn we gewoon niet gewend. We werden na afloop zelfs uitgenodigd om mee uit eten te gaan! Met zijn zessen stapten we in de auto. We zaten helemaal tegen elkaar geprakt en de zoon liet voor de grap zijn zangkunsten horen. Bij het restaurant deelden we verschillende soorten kothu. En toen de rekening kwam mochten wij absoluut niet af rekenen! We waren er stil van… De volgende dag nemen we afscheid van de familie en wissel ik nummers uit met hen. Ongelooflijk dat dit soort mensen, die hun huis en hart zo openstellen voor volslagen vreemden, echt op de wereld bestaan! Het geeft ons voldoende stof om te verwerken als we op de bus stappen naar onze volgende bestemmen: Adam’s peak…

IMG_5343 (2)